« چرا كه تو بر هر چيز توانايى و نسبت به همه چيز دانايى » ( * ( إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ) * ) . اين آيه كه با « ربنا » شروع شده تقاضاى ملتمسانه حاملان عرش و فرشتگان مقرب خدا است كه براى جلب لطف او بار ديگر روى مقام ربوبيتش تكيه مىكنند ، و نه تنها نجات از دوزخ را براى مؤمنان خواهانند ، بلكه ورود در باغهاى جاويدان بهشت را نيز براى آنها مىخواهند ، نه تنها براى خودشان بلكه براى پدران و همسران و فرزندانشان كه در خط مكتب آنها بوده‌اند نيز تقاضا مىكنند ، و از صفات عزت و قدرت او يارى مىطلبند . وعده الهى كه در اين آيات به آن اشاره شده همان وعده اى است كه بارها خداوند به وسيله پيامبران به مردم داده است . تقسيم مؤمنان به دو گروه بيانگر اين واقعيت است كه گروهى در رديف اول قرار دارند ، و در پيروى اوامر خداوند كاملا كوشا هستند ، اما گروه ديگرى در اين حد نيستند اما به خاطر پيروى نسبى از گروه اول و انتسابشان به آنها نيز مشمول دعاى فرشتگانند . سپس آنها در چهارمين دعايشان در حق مؤمنان چنين مىگويند : « آنها را از بديها نگاهدار كه هر كس را در آن روز از بديها نگاهدارى مشمول رحمتت ساخته اى » ( * ( وَقِهِمُ السَّيِّئاتِ وَمَنْ تَقِ السَّيِّئاتِ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمْتَه ) * ) . و بالآخره دعاى خود را با اين جمله پر معنى پايان مىدهند : « اين است رستگارى بزرگ » ( * ( وَذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ) * ) . چه فوز و نجاتى از اين برتر كه گناهان انسان بخشوده شود ، عذاب و بديها از او دور گردد ، مشمول رحمت الهى شود ، و در بهشت جاويدانش قدم بگذارد و بستگان مورد علاقه اش نيز به او ملحق گردند .